Vroeger was het makkelijk: je logde in op jouw account met je e-mailadres en een wachtwoord.
Je kon natuurlijk voor alle accounts hetzelfde wachtwoord gebruiken. Voor jou was dat makkelijk.

Maar dat is het voor ciminelen ook: als ze op de een of andere manier ergens een wachtwoord te weten komen, proberen ze dat wachtwoord op allerlei andere sites.

De kans dat ze zo misbruik kunnen maken van jouw andere accounts is dan best groot.

Tip: gebruik voor ieder account een ander wachtwoord.

Om te voorkomen dat anderen met jouw e-mail en wachtwoord kunnen inloggen, bedachten ze een tweede stap:

Iets wat je weet (e-mailadres en wachtwoord) combineren met wat je hebt (een code of een sleutel).

Zo log je in op twee niveaus, in het Engels: 2 Factor Authentication, afgekort: 2FA.

Voorbeelden:

• een SMS-je met een code die je in moet vullen;
• een e-mail met een code die je in moet vullen;
• een e-mail met een link waarop je moet klikken om in te loggen;
• een apparaatje dat je in de computer moet steken om in te kunnen loggen (dongle of security key).

Dit hielp. Maar het is wel lastig: je moet soms lang wachten op het bericht of op de mail.
En dat apparaatje: dat moet je altijd bij je hebben.

Dus kwam er een mogelijkheid bij:
Je moest met behulp van een speciale app (een Authenticator-app) een code intypen die maar 30 seconden geldig was.

Je begrijpt: hier werd het allemaal niet makkelijker van.

Gelukkig kwamen er mogelijkheden om je te helpen bij het veilig inloggen: wachtwoordbeheerders.

Een wachtwoordbeheerder heeft, afhankelijk van het merk en het soort abonnement, aardig wat functies:

1. wachtwoorden bedenken;
2. jouw inloggegevens opslaan;
3. authenticator-codes maken. Je hebt daar dan geen aparte app meer voor nodig.

Die wachtwoordbeheerders kun je als app installeren, maar ook vaak als extensie in de browser. Hierdoor wordt veilig inloggen een stuk makkelijker.

Wat is een toegangssleutel?

Bijgewerkt op 27-5-2026.

Een toegangssleutel (Passkey) is niet een apparaat, maar een stukje software dat via twee unieke codes (die samen de sleutel vormen) een unieke koppeling legt tussen:

1. De ontgrendelmethode van het apparaat waarmee je in wil loggen. Dat kan een een pincode zijn, maar ook gezichtsherkenning, vingerscan of wachtwoord.
2. De browser op dat apparaat (Firefox, Edge, Chrome, Safari etc.).
3. De website waarop je in wil loggen.

Dat stukje software kan in de browser zitten of in de inlogbeheerder (bijvoorbeeld Proton Pass of Bitwarden).

Hoe het werkt

1. Tijdens het inloggen vraagt de inlogbeheerder jou om dat te doen waarmee je jouw scherm zou ontgrendelen (pincode, vingerafdruk, gezichtsherkenning).
   Als je dat goed doet, weet de inlogbeheerder dat jij het bent.
2. Daarna controleren de website en jouw inlogbeheerder of de toegangssleutels aan allebei de kanten kloppen.
3. Zo ja: dan word je ingelogd.

Sommige websites die met toegangssleutels werken, vragen nog steeds om jouw wachtwoord.
Eigenlijk is dat niet meer nodig.
Je moet nog wel steeds een wachtwoord aanmaken, voor het geval dat je inlogt op een apparaat waarop nog geen toegangssleutel is aangemaakt (of waarop jouw inlogbeheerder niet is geïnstalleerd).

Drievoudige beveiliging

Als je met toegangssleutels werkt, heb je dus een drievoudige beveiliging:

1. Je moet weten hoe je het apparaat ontgrendelt.
2. De toegangssleutel voor de browser waarin je werkt, moet kloppen.
3. De toegangssleutel op de website waarop je in wil loggen, moet kloppen.

En het mooie is: je hoeft niets meer te onthouden behalve jouw e-mailadres of gebruikersnaam.

Hacken is vrijwel onmogelijk dankzij WebAuthn

De toegangssleutel maakt gebruik van een wereldstandaard: FIDO. De techniek heet Web Authentication, afgekort: WebAuthn.

WebAuthn (Web Authentication of 'Inloggen met webtechnieken') is een geavanceerde technologie die niet met wachtwoorden werkt, maar met versleutelde berichten tussen de website en het inlogbeheerprogramma op het apparaat waarop je wilt inloggen.
Het is veilig en makkelijk in gebruik. Een ideale vervanger voor wachtwoorden.

Meer over WebAuthn

Een (vrij technische) uitleg vindt je in het Engels op de site webauthn.guide↗