Op een middag zag ik vanuit onze kamer in de zeepboom voor ons raam iets vreemds zitten.
Toen ik wat beter keek, bleek het een Steenuil te zijn die daar lekker zat te slapen.
Henny was in de tuin aan het werk, een paar meter van de boom. Het scheen hem niet te deren.
Op een gegeven moment draaide hij zijn kop en keek lodderig mijn kant op.
Ik hij leek te merken dat ik achter het glas foto's aan het maken was.
Even later deed hij zijn ogen écht open. Hij zat me even te bestuderen, draaide toen zijn kop en sliep daarna rustig verder.
We waren benieuwd wanneer hij die avond op jacht zou gaan.
Tegen zonsondergang zaten we allebei met de camera in de aanslag naar het uiltje te turen.
De zon was een minuutr of vijf onder toen hij in beweging kwam.
Hij draaide zijn kop, streek de veren op en onder zijn vleugels glad en plukte wat veertjes weg.
Even later ging hij kort door de knieën om een poep te laten vallen, hipte naar een andere tak en koos van daaraf het donkere luchtruim.
Prachtig om te zien!
Hij is nog twee dagen terug geweest. Wat was dat genieten!
